Het pad van de magiër, de mysticus en de yogi

Drie traditionele ontwikkelingswegen

In de loop der millennia hebben zich vele geestelijke stromingen en traditiescholen ontwikkeld. Hoewel ze in hun uitwerkingen zeer verschillend zijn, kunnen ze worden ingedeeld in drie hoofdlijnen: het pad van de magiër, het pad van de monnik en het pad van de yogi. De bijbehorende traditiescholen streven naar meesterschap, respectievelijk macht over de materie (magisch), beheersing van het gevoel (mystiek) en controle over het logisch denken (filosofisch). Soms is er een religieuas systeem, maar dat is lang niet altijd het geval.

Achter muren

Voor elk van die richtingen is het nodig dat de adept zich afsluit van de wereld met haar verleidingen: de magiër zit in zijn kelder, bedenkt bezweringen en rituelen, brouwt magische drankjes zoals het levenselixer en zoekt naar de bereidingswijze van het alchemistisch goud. De monnik woont achter de muren van het klooster (van het latijnse woord ‘clausura’, dat ‘afgesloten’ betekent), waar monnik of non ongestoord kan werken aan een emotionele band met de god/goden, door ze te vereren, te aanbidden, te zingen en te werken met het hart. De yogi gaat, na zijn initiatie door een guru, naar de bergen en mediteert daar in een grot op het Onuitputtelijke Niets, de Leegte, om zich dusdoende te onthechten van al het aardse slijk, materie, macht en de hartstochten (waar de magiër juist zo dol op is…)

Meesterschap

Alle paden leiden weliswaar tot een steeds hogere graad van meesterschap, maar kan ook leiden tot een scheefgroei in de persoonlijke ontwikkeling. De magiër kan een egocentrische, harteloos dwingende materialist worden, de monnik een domme, sentimentele dweper met een godsdienstpsychose en de yogi een arrogante intellectuele niksnut die geen poot uitsteekt naar de wereld, omdat toch álles een illusie is.

Vrije beschikking

Het Vierde Pad is erop gericht om dat nadeel van de onevenwichtige ontwikkeling op te vangen. De aspirant blijft gewoon in de wereld, in de maatschappij en loopt tegelijkertijd de drie traditionele paden. Daarbij worden wil, gevoel en logica gelijkelijk ontwikkeld, alles krijgt aandacht, het ene is niet belangrijker dan het andere. Het doel is om vrij te kunnen beschikken over wilskracht, emotie en het gestructureerde denken, afhankelijk van de situatie waarin men zich bevindt.

Geen kerk, geen priesters

De lastigheid is natuurlijk dat hier geen georganiseerde school voor kan bestaan: iedere adept blijft immers in zijn of haar eigen omgeving, in gezin en werk en vriendenkring. Het is in die vergelijkbaar met het gnosticisme, een christelijke stroom die zoekt naar de Innerlijke Leiding van de Heilige Geest, zonder tussenkomst van priesters en kerk. Er zijn boeken, er zijn gidsen op het pad, maar geen dogma’s of leiders. Zo ook in de sufi-beweging: het zoeken is naar het innerlijk licht, dat zich volgens de sufi-leer in het hart bevindt.

Hoogste potentieel

Het Vierde Pad gaat echter nog wat verder, kent geen enkele organisatie. Het werd bedacht door Georges Ivanovitch Gurdjieff (1866-1949), een zeer wilskrachtige Armeense filosoof, mysticus en spiritueel leraar, die een unieke benadering van zelfontplooiing en bewustzijn ontwikkelde, bedoeld om  mensen te helpen bij het bereiken van hun hoogste potentieel door zelfwerkzaamheid en Zelf-werkzaamheid. Geen kerk, geen priesterkaste. Zélf doen. Het Vierde Pad is een school van Zelfontwikkeling.

Een school voor Zelf-ontwikkeling

Zo is ook de begeleiding van Psychologenpraktijk Het Vierde Pad een school van Zelf-ontwikkeling. Wij, als psychologen, zien onszelf vooral als gidsen die het innerlijke terrein van de psyche beter kennen, als ervaren loodsen die de stromingen van de onpeilbaar diepe wateren én de puntige rotsen van het onbewuste kennen, dankzij een combinatie van jarenlange studie en eigen levenservaring. Al doende leert men en door schade en schande wordt men wijs tenslotte. Het credo van de praktijk is ’Ik ben een mens. Niets menselijks is mij vreemd.’ (Homo sum, humani nihil a me alienum puto., uit een toneelstuk ‘De Zelfbestraffer’ van Terenzius,  ofwel Terentius (185 v.Chr. tot 159 v.Chr.), een Romeinse toneelschrijver.). Wij gaan er van uit dat in iedere mens al het psychische in aanleg aanwezig is en dus van binnenuit kan worden gekend. 

3 paden in balans

De therapeutische trajecten van Het Vierde Pad bestaan er dus vooruit om de drie traditionele paden met elkaar in balans te brengen. Meestal hebben we er één al heel sterk ontwikkeld, dan zeggen we dingen als bijvoorbeeld: ‘waar een wil is, is een weg’ (magisch), ‘je moet altijd je gevoel volgen’ (mystiek) en ‘eerst denken, dan doen’ (filosofisch). Dan is er een tweede die ook aardig ontwikkeld is en een derde die bijna geen zeggingskracht heeft, die weinig gewicht in de schaal legt als het om beslissingen gaat. Het opmerkelijke is daarbij dat heel intelligente mensen toch vooral doen wat hun hart hen ingeeft. Ze hébben dus een goed verstand, maar ze geven het weinig stem in het kapittel. Onze therapie richt zich dan op het ontwikkelen en bekrachtigen van de twee minder ontwikkelde paden.

Titel

Tekst

Titel

Tekst

Test  / Test / Test  / Test /