fbpx

Quetiapine veroorzaakt bij 1-10% van de gebruikers suïcidale gedachten – zo meldt de bijsluiter!!!

8 april 2021

Mijn naam is Marco en ik ben 33 jaar oud. Ik deel graag mijn verhaal omdat ik hoop mensen bewust te maken over de gevaren van psychoactieve medicatie en een beeld te geven over hoe gemakkelijk er tegenwoordig een pilletje wordt voorgeschreven als snelle ‘oplossing’ voor jouw problemen. Zonder de hulp van Jelmer en Marieke durf ik niet te zeggen of mij voor te stellen in welke situatie ik mij op dit moment zou bevinden. Hieronder mijn verhaal:

Ik ben sinds ik mij kan heugen een ontzettend vrolijke en positieve jongen geweest. Alles ging mij voor de wind. Ik had een goede baan, toffe hobby’s, een leuke vriendengroep, ik was sociaal en viel goed in de smaak bij meisjes. Ik kom uit een gezin waar altijd alles kon en mocht, en waar negativiteit niet voorkwam. Destijds leek dat het perfecte plaatje, wat ik ook graag liet zien aan de buitenwereld. Om negatieve gevoelens zoveel mogelijk te voorkomen, leefde ik een snelle leefstijl, waarbij ik geen moment stil zat en waarbij ik mijn zelfbeeld voornamelijk voedde door externe prikkels. Ik zocht het avontuur en de bewondering. Ik was een echte levensgenieter, die negativiteit niet toeliet.

In oktober 2019 begon mijn lichaam te protesteren tegen deze manier van leven. Ik werd vermoeid, kon weinig prikkels hebben, voelde me zwak en mijn concentratie was ver te zoeken. In februari 2020 ging ik met deze klachten naar de huisarts en ik vroeg hem om een antidepressivum. Ik zocht immers naar de snelste oplossing om mijn mooie leventje weer voort te zetten. Binnen vijf minuten stond ik weer buiten met het recept, dat ik direct kon ophalen bij de apotheek. Ik ging naar huis, nam mijn eerste pilletje en ging meteen weer naar mijn werk – niet wetende dat dit het begin was van de meest donkere periode uit mijn leven.

De volgende dag stond er een vergadering gepland, die ik ondanks mijn klachten wilde bijwonen. Tijdens deze vergadering voelde ik het zweet over mijn lichaam lopen, werd ik angstig en uiteindelijk werd het zwart voor mijn ogen. Mijn directeur leek het goed om een paar weken rust te nemen. Helaas kwam er geen rust, door constante paniek, extreme angsten en somberheid. Omdat ik door mijn paniek niet meer kon slapen, belde ik weer mijn huisarts. Per telefoon diagnosticeerde hij ‘paniekstoornis’ en schreef na kort overleg met een psychiater het antipsychoticum(!) Quetiapine (ofwel SeroQuel) voor, in de verwachting dat ik daardoor mijn uurtjes zou slapen. Op dat moment was het een verlossing, want slapen deed ik! Mijn situatie bleef desondanks verslechteren, want ik kreeg toch niet de ontspanning die ik nodig had. De spanning gierde door mijn lichaam en de angsten bleven mij teisteren. Ik was er van overtuigd dat dit de symptomen van burn-out waren en dat ik door meer structuur en ontspanning wel rust zou vinden.

Op 29 april 2020 was ik zó uitgeput, angstig en verward, dat mijn ouders de crisisdienst belden. Binnen een half uur stonden er een psychiater en een arts in de huiskamer, die mij een aantal vragen stelden. Al snel was opnieuw de diagnose: angststoornis. Ik kreeg direct 7,5 milligram Lorazepam (een benzodiazepine) voorgeschreven. Dat staat gelijk aan met 150 mg Oxazepam! Wat een verademing was dat! Mijn klachten smolten als sneeuw voor de zon. Ik was ontzettend blij dat deze ‘specialisten’ mij zo deskundig hielpen… Ik voelde mij zo goed, dat ik de volgende dag nog een dagje ben gaan winkelen in Utrecht. Ik had eindelijk de rust die ik al twee maanden zocht. Ik ging weer vol vertrouwen verder met mijn therapie bij de coach, om te gaan werken aan een andere leefstijl.

Wat de mannen van de crisisdienst verzuimd hebben mij te vertellen, is dat een benzodiazepine maximaal 2 tot 3 weken geslikt mag worden. Slik je deze pillen langer, dan ben je ervan afhankelijk en zal er tolerantie optreden. Daardoor moet je steeds meer slikken om de klachten te onderdrukken. Ook hadden ze geen verslag gedaan aan mijn huisarts. Ik stond dus zonder begeleiding van een psychiater op DRIE psychoactieve medicijnen!!! De benzodiazepine ben ik zonder begeleiding op zeker moment op eigen houtje maar gaan afbouwen.

Toen bleek dat ik duidelijk tolerantie opgebouwd, want mijn situatie verslechterde met de dag, vier weken nadat de crisisdienst mij verloste van mijn angsten en wanhoop. Mijn coach bleef tegen een muur aanlopen en het lukte haar niet meer om mij te coachen. De situatie verslechterde zo erg, dat er dagelijks suïcidale gedachten door mijn hoofd schoten. Ik kon de dagen nauwelijks door komen en liep elke dag rondjes in het park, omdat alleen thuis zijn onmogelijk was. Elke dag leefde ik in paniek en wanhoop. Ik raakte geïrriteerd door de goed bedoelde woorden van naasten, die mij beloofden dat het goed zou komen. Dat konden ze helemaal niet weten! Nog steeds had ik de overtuiging dat ik ‘gewoon’ in een hele zware burn-out zat.

In augustus 2020 voelde ik dat er meer moest gebeuren, omdat verbetering uitbleef. Ik meldde mij aan voor een intensief GGZ-behandeltraject in Spanje – kosten: €40.000,- (de verzekering vergoedde het grootste deel daarvan). Ik durfde nauwelijks het vliegtuig nog in, maar in vond toch ergens de moed om in te stappen. In Spanje kon ik op veel momenten moeilijk meekomen en de cognitieve therapie sloeg niet aan. Zelfs de sportlessen, waar je me normaal voor mag wakker maken, waren regelmatig te veel voor mij. Uiteindelijk ben ik een week eerder vertrokken, omdat de suïcidale gedachten de overhand namen en ik mijzelf niet meer vertrouwde.

Terug in Nederland gebeurde er iets onverwachts. Ineens klaarde ik op en ik kreeg het gevoel dat ik ineens genezen was. Jammer genoeg duurde deze episode maak drie weken. Ik viel terug in het diepe, donkere gat waarin ik inmiddels al een heel jaar aan het overleven was. De wanhoop werd erger en erger. Een einde aan mijn leven maken leek mij aantrekkelijker dan een kamer in een psychiatrisch ziekenhuis, omdat ik heel diep van binnen voelde dat daar de oplossing niet ligt.

In december zocht ik in complete wanhoop naar iets of iemand die mij nog uit deze hel zou kunnen helpen. Ook mijn ouders, vriendin en zus waren radeloos. Zij moesten machteloos toekijken hoe ik steeds meer vastliep en ik vertelde ze steeds weer dat het leven voor mij op deze manier geen zin meer had. Ook zij voelden zich compleet machteloos.

Toen kwam ik via de site van de Stichting AntidepressivaVrij Nederland op de website van Het Vierde Pad terecht. Ik herkende mij sterk in de ervaringsverhalen die daar stonden. De gedachte dat deze situatie mede werd veroorzaakt door de medicatie werd sterker en sterker. De visie van Jelmer en Marieke – natuurlijk psychisch herstel – sprak mij direct aan. Ik heb contact gezocht en eind december stond een eerste kennismaking gepland. Deze kennismaking voelde goed en wij zijn begonnen met de therapie.

Ik ging de therapie in met deze klachten:

–          Dagelijks sterke suïcidale gedachten
–          Extreme angsten
–          Paniekaanvallen
–          Vermoeidheid
–          Concentratieproblemen
–          Dwanggedachten
–          Ernstige twijfel over mijn relatie

De therapie van Jelmer en Marieke gaat écht de diepte in. Ik heb in drie maanden tijd verbazend veel geleerd over mijzelf en mijn schaduwkant. Daarbij stelde Jelmer mij gerust dat er in de basis niet zoveel mis is met mij, maar dat de natuurlijke ontwikkeling van mijn persoonlijkheid toe was aan een flinke verandering. Daar kon ik mij helemaal in vinden.

In overleg met de huisarts bouwde ik eerst de Quetiapine af. Daardoor ging door ineens heel snel beter. Ik ging zelfs weer op therapeutische basis naar mijn werk. Helaas, na een maand, viel ik weer terug. op een maandagmorgen werd ik wakker met een zeer angstig gevoel – dat ik al een paar weken kwijt was. ik schrok me wild. Ik was weer terug bij af… Ik ging naar Jelmer met ‘ik wil weer opbouwen’. Hij was daar niet direct voor, maar ik drong sterk aan en dus bouwde ik weer op: meer Lorazepam én meer Quetiapine. Mijn apotheker vond het prima.

Tot mijn ontzetting ging het niet beter. Ik blééf angstig, ik sliep slecht en de gedachten aan zelfdoding bestormden mij nog intensiever. Ik wilde nog verder opbouwen…

Jelmer bracht midden in die paniek het onderwerp ‘afbouwen’ ter tafel. Daar schrok ik van, want ik was heel angstig en heel suïcidaal. ‘Wat zou er dan gebeuren als er pillen afgingen?’, zo ging het door mijn hoofd. Hij las mij voor uit de bijsluiter van Qutiapine: “(…) 1-10% van de gebruikers krijgt last de bijwerking ‘suicidale gedachten'” Hij redeneerde: je hebt die middelen een jaar gebruikt – het is niet beter geworden. Alle symptomen die je hebt, staan ook als bijwerkingen in de drie bijsluiters. Wat als je al lang bent hersteld van je burn-out, maar je alleen nog maar last hebt van de medactie???” Zijn advies was om – uiteraard na overleg met huisarts – te beginnen met de afbouw van Quetiapine. Dit was juist het middel waar ik nog enigszins op kon slapen. Toch joeg het beeld van nóg meer pillen mij meer angst aan. Die dag kwam ik in paniek thuis en vertelde ik mijn vriendin dat we ons moesten voorbereiden op een zware tijd, omdat ik de Quetiapine ging afbouwen. Ik zag dit op voorhand al helemaal fout gaan en heb diezelfde avond door mijn angst nog contact gehad met Jelmer. Zijn woorden: “We doen het in kleine stapjes. Doe het maar gewoon, je arts vind het ook goed, houd je voor nu maar even vast aan ons.” Het plan was dat we dit in twee weken zouden afbouwen. Nadat we twee dagen onderweg waren betrapte ik mijzelf erop dat ik mij kon verheugen op een toffe reis met mijn vriendin. Op de derde dag liep ik in Rotterdam met mijn vriendin en had ik zin om een scootertje te huren. Weer een paar dagen later zat ik gezellig bij mijn schoonouders aan tafel. De wanhoop verdween met de dag en ik sprak zelfs over samenwonen met mijn vriendin, terwijl ik een aantal weken daarvoor mijn relatie wilde beëindigen, omdat ik geen liefde meer voelde voor haar. De angst voor slapenloosheid bleek onterecht. Ik sliep zelfs beter! Ik heb op het eind van de afbouw een paar nachten iets minder goed geslapen, maar dit gaf geen problemen overdag! 

Nu ik helemaal van de Quetiapine af ben, voel ik weer de kracht om verder te gaan met mijn proces. Ik heb immers nog twee middelen af te bouwen. Het besef dat mijn bovenstaande klachten zijn veroorzaakt door medicijnen, baart mij zorgen en maakt me boos over ons zorgsysteem voor psychische problematiek. Ik adviseer iedereen die voor de keuze staat om wel of niet medicatie te gaan slikken, om eerst heel de bijsluiter te lezen voordat je met de pillen start. En ik ben er inmiddels écht van overtuigd dat er inderdaad natuurlijk psychisch herstel mogelijk is. Je moet dan meer zélf doen – maar je KUNT ook meer zelf doen! Pillen maken machteloos en kunnen het probleem zelfs veel en veel groter maken. Het is dat ik altijd zo levenslustig was, ik zou er anders nu misschien niet meer zijn… Deze pillen kunnen voor sommige mensen (1-10%!!!) GEVAARLIJK zijn!

Mijn proces is nog in volle gang, maar ik weet dat ik dankzij Jelmer en Marieke op de juist koers zit, en dat ik hier sterker en wijzer uit ga komen!

Wordt vervolgd!!!